Aleksandra Buba-Braun w pracy doktorskiej analizuje sposoby, w jaki w popularnych serialach podróżniczych kreowany jest wizerunek ludów pozaeuropejskich. W swoim wystąpieniu przyjrzy się, jak wykorzystany jest motyw „dzikości” w kulturze popularnej oraz jakie są tego konsekwencje.
  
Słowo dzikość zamieszcza w cudzysłowie ponieważ nawiązuje ono do realnie żyjących ludzi, a „dziki” nie jest zwyczajnym przymiotnikiem, lecz wartościującym określeniem, pod wieloma względami nacechowanym negatywnie. W tym jednym słowie mieści się zarazem zwierzęcość, nieokrzesanie jak i społeczna oraz kulturowa niższość.
  
Stereotyp „dzikości” jest efektem polityki kolonialnej, który po dziś dzień utrwala w naszej wyobraźni kultura masowa. Jako jej odbiorcy często jesteśmy świadkami takich zderzeń „cywilizacji” i „dzikości”, ponieważ z jednej strony mamy do czynienia z filmami pokroju Cannibal Holocaust, gdzie praktyki „dzikich” plemion są nie tylko niezwykle okrutne, ale wręcz obrzydliwe. Z drugiej strony, jak ma to miejsce choćby w niedawnym hicie kinowym Avatar, plemiona przedstawia się zgodnie z Rousseau’owskim mitem „dobrego dzikusa”.
  
Co te wyobrażenia mówią nam o dzikich? A co ważniejsze, co mówią nam o nas samych? Na te pytania chciałaby odpowiedzieć autorka w swoim wystąpieniu.