Podczas kwarantanny, wraz z kuratorką Övül Ö. Durmuşoğlu, z tęsknoty za sztuką doświadczaną bezpośrednio oraz z niechęci do uczestnictwa w kolejnej wirtualnej wystawie, postanowiłyśmy wystosować zaproszenie do artystek, pisarzy, architektek i choreografów mieszkających, tak jak my, w berlińskiej dzielnicy Prenzlauer Berg. Zaprosiłyśmy ich do wystawienia śladów sztuki i życia w oknach i balkonach podczas wielkanocnego weekendu, kiedy wszyscy i wszystkie byliśmy na miejscu, w prywatnych uprzywilejowanych przestrzeniach kwarantanny, a nie, jak zazwyczaj, w gorączkowych podróżach związanych z naszymi zawodowymi zobowiązaniami. Zaproszenie wywołało efekt kuli śniegowej. Z zerowym budżetem, bez wernisażu i tłumów, projekt zamienił się w intymną przechadzkę w poszukiwaniu śladów życia i sztuki, a jednocześnie wieści o nim obiegły świat.

Co jest de facto publiczne w sztuce publicznej? Czy sztuka może być sposobem na odnalezienie wolności w zamknięciu, i w jaki sposób może kształtować sferę publiczną?
 
 
Joanna Warsza jest dyrektorką programową CuratorLab na Konstfack University of Arts w Sztokholmie i kuratorką (nie)zależną. Zajmuje się performatywnością, polityką, sferą publiczną, tożsamością postkolonialną. Była m.in. dyrektorką artystyczną Public Art Munich 2018. Wspólnie z Övül Ö. Durmuşoğlu przygotowuje Autostrada Biennale w Kosowie latem 2021.
 
 
Wykład jest częścią programu publicznego do wystawy Nowa normatywność. Wystawę dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, uzyskanych z dopłat ustanowionych w grach objętych monopolem państwa, zgodnie z art. 80 ust 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zakupy prac do kolekcji MWW dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

http://muzeumwspolczesne.pl/mww/wp-content/uploads/2018/08/MKiDN-PL.jpg

Wystawa jest częścią Sympozjum Wrocław 70/20 – oddolnego programu obchodów 50. rocznicy Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70.