Co może łączyć suprematyzm Kazimierza Malewicza, dynamizm plastyczny Umberta Boccioniego, futurystyczny teatr, aeromalarstwo, międzynarodowy konstruktywizm, czeski poetyzm, fotomontaże dadaistów, rzeczywistość szkoły Bauhaus, poezje Brunona Jasieńskiego i Tadeusza Peipera? Oczywiście ciąg wymienionych wyżej zagadnień, teorii artystycznych i działań twórczych mógłby zostać wrzucony do jednego worka, któremu przypisana została nazwa „awangarda”. Łączy je też jednak inne słowo: „football” – brzmiące tak samo we wszystkich językach, wskazujące na nowe zjawisko kulturowe wpisane w estetykę nowoczesności. Piłka nożna dawała pole szerokich możliwości artystycznego wyrazu: poczynając od konkretnych relacji boiskowych wydarzeń, pokazania ekspresji ciała ludzkiego, poprzez znalezienie kształtu dla wyrażenia współzawodnictwa, wysiłku, aż po uogólnienie ruchu, dynamiki. Reprezentowała totalność dzieła sztuki, była nowym zjawiskiem podziwianym przez inteligencję, burżuazję i proletariat; odzwierciedlała wrażliwość współczesnego człowieka i nowoczesnego życia, a nawet kreowała antyewangeliczną rzeczywistość świętych, zsekularyzowaną rzeczywistość utopijnego, lepszego świata.

Wykład towarzyszący wystawie „Only a Game?” pomyślany został jako prezentacja charakterystycznych właściwości dla awangardowego obrazowania piłki nożnej w obszarze najróżniejszych eksperymentów artystycznych dokonywanych przed II Wojną Światową, by zwrócić uwagę na jej doniosłe znaczenie w kulturze pierwszej połowy XX wieku.