Fotografia w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia znacząco odbiegła od swojej czysto użytkowej formy by stać się jednym z głównych mediów sztuki konceptualnej. Jej obecność w tym czasie jest paradoksalna. Mimo, że obieg prac o naturze efemerycznej był uzależniony od fotografii, artyści i kuratorzy na fali fascynacji kwestią dematerializacji obiektu sztuki, kwestionowali rolę i wkład tego medium w kształtowanie się sztuki współczesnej. Autorstwo zdjęć zatracało się w trakcie reprodukcji w robionych ręcznie przez artystów publikacjach, oraz w pocztowych rozsyłkach. W rezultacie znacząca część ikonografii lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych w Polsce ma nadal charakter anonimowy.

Sylwia Serafinowicz na przykładzie prac znajdujących się w Kolekcji MWW przeanalizuje skomplikowaną kwestie autorstwa, współpracy pomiędzy fotografami i artystami oraz relacji pomiędzy dokumentacją i dziełem sztuki.