„Odrodzone po przeszło stu latach niewoli państwo polskie potrzebowało zarówno spójnej polityki historycznej, jak i mechanizmów wytwarzania pamięci kulturowej ciągle bardziej fantazmatycznego niż realnego narodu. Te wykształcały się także w architekturze, która nierzadko zyskiwała charakter miejsca pamięci, jak również stawała się ramą dla aktów performatywnych narodowego dyskursu bio-władzy. Podczas wykładu zaprezentowane zostaną najciekawsze założenia architektoniczne (oraz architektoniczno-krajobrazowe) z okresu dwudziestolecia międzywojennego, w które wpisana została rola wytwarzania pamięci i społecznego jej ucieleśniania.”