Punktem wyjścia jest panorama jako produkt myśli XIX wieku i refleksja nad zachodzącymi w owym czasie procesami globalizacyjnymi. Olga Lewicka rozumie holistyczną, wszechogarniającą formę nowego medium jako estetyczny wyraz przełomowego momentu, w którym ówczesny system ekonomiczno-polityczny znalazł swoje – wtedy jeszcze bezkrytyczne – przełożenie na sferę sztuki. Globalizacja jawiła się tam jako triumf jednostki nad obserwowanym z bezpiecznego dystansu, już skolonizowanym światem i naturą. Obserwator ulokowany został w centrum percypowanego uniwersum, jednocześnie poddając się iluzji, kreowanej przez optyczny mechanizm panoramy.

Uczestnicy akcji konfrontowani są z iluzją, która kolejno jest tworzona i denuncjowana. Wielopłaszczyznowe traktowanie medium panoramy czyni z niej w tym działaniu nośnik szerokiego spektrum treści i odniesień, które połączone zostają wspólnym mianownikiem okrągłej formy. Odbywa się to na płaszczyźnie dosłownej i przez alegoryczne znaczenia, jakie ta forma konotuje.

Temat przedstawienia Panoramy Racławickiej prowokuje do poruszenia kwestii mitów narodowych i koresponduje z inną przestrzenią, w której ma miejsce akcja: siedzibą Muzeum Współczesnego Wrocław, budynku pierwotnie pełniącego funkcję niemieckiego schronu przeciwlotniczego – skonstruowanego również na planie koła. Pojawiają się pytania o formy partycypacji w sztuce i nasze osobiste współuczestnictwo w aktualnym systemie kapitalistycznym. A przez nawiązanie do postaci Buckminstera Fullera – o wspólny, globalny ruch w uniwersum na innym obiekcie na planie koła, Statku Kosmicznym Ziemia.

Szczegółowy program wydarzenia znajdą Państwo w załączonym pliku.