Tytuł wystawy Agnieszki Brzeżańskiej nawiązuje do tytułu wydanego w 1955 roku albumu „Ziemia Rodzinna” opracowanego przez poetów Tadeusza Kubiaka i Artura Międzyrzeckiego oraz fotografika Edwarda Hartwiga, na który składają się fotografie i wiersze opiewające piękno rodzimych krajobrazów. Tom ten stał się punktem wyjścia dla opowieści o istnieniu w świecie przyrody, jej witalności i płodności, ale i otwarciu, które pozwala człowiekowi wyjść z izolacji i poza samego siebie, sytuując go w polu wzajemnego oddziaływania z innymi organizmami zamieszkującymi ziemię.

To materia pełna potencjalności, płodności, pulsująca i pełna tajemnic. Z jednej strony – w serii fotografii grudek ziemi wykonanych pod mikroskopem zatytułowanych „Honomeia” – wyłania się fascynujący obraz życiodajnej materii, substancji płynnej i rozświetlonej, wypełnionej pęcherzami komórek, gęstwiną roślinnych nerwów i korzeni. Z drugiej – w cyklu obrazów i prac na papierze („Nawia”, „Jawia”, „Rusałki”), których tytuły nawiązują do elementów pochodzących z religii dawnych Słowian – artystka wydobywa kolejne warstwy pradawnego wszechświata – wyobrażanego w tej kulturze w postaci drzewa.

Światy te wydają się sobie niezwykle bliskie, wypełniają je bowiem pełne ekspresji abstrakcyjne obrazy, tworzone przez splątane, dynamiczne linie, obłe, koliste, pęcherzowate kształty, w kulturze Zachodu często identyfikowane z tym, co żeńskie. To podobieństwo struktur fotografii i obrazów tworzących wystawę wskazuje na niedostrzegalną jedność świata we wszystkich jego przejawach, wspólnotę istnień, symboli i znaków.