Projekt swoją genezą sięga wozu teatralnego, kina objazdowego, muzycznego taboru połączonego z ideą działań  Kurta Schwitersa wokół kolumny Merz. Poprzez swoją wieloznaczność obiekt/zjawisko umyka jednoznacznemu określeniu stwarzając niezależne, samowystarczalne, kulturotwórcze miejsce, rozciągnięte pomiędzy punktami wyznaczonymi na trasie przejazdu. Autobus wchodzi w interakcję z publicznością, przyjmuje formę utopijnego zjawiska.

Następuje zaskakiwanie i  oswajanie widzów z nową formą przekazu. W tle pojawia się śpiew ptaków, będący tematem przewodnim oraz projekcje filmowe. Następuje przenikanie gatunków muzycznych od jazzu, bluesa, rocka poprzez folk. Powstaje bardzo energetyczna wypowiedź w formie muzyki eksperymentalnej. Muzyka stanowi rdzeń autobusu, wyrasta z jego wnętrza i tworzy z nim całość. Uczestnikami pokazu są również zaproszeni goście, muzycy z odwiedzanych miejsc.

Autobus jest również fragmentem pracowni Piotra Lutyńskiego, w skład której wchodzą obrazy i rzeźby z różnych lat, obiekty, obrazy abstrakcyjne, notatki, katalogi, filmy dvd projektowane na okna autobusu. Na dachu znajduje się scena posiadająca profesjonalne zabezpieczenie. W czasie pokazów przed autobusem umieszczamy stół z poczęstunkiem dla gości i wykonawców.