Miasto jest nie tylko prostą przestrzenią, którą można odrysować na większej mapie, gdzie przebiegają określone procesy demograficzne albo których strzelistość różnicuje „nudny” wiejski krajobraz. Miasto jest też tekstem. Uczymy się go czytać, rozpoznawać jego gramatykę i ortografię. W obszarze społecznym miejski komunikat się gmatwa, komplikuje. Nie jest tak oczywisty, jak jeszcze przed kilkoma dekadami.

Na miejskiej tkance zostawiają swój ślad różne porządki, dyskursy. Przemiany, którym stale poddawane jest polskie społeczeństwo, szczególnie można dostrzec w wielkich aglomeracjach. Współwystępowanie świeckiego z bogoojczyźnianym, hipsteriady z normalsami, bogactwa i biedy stało się możliwe dopiero w czasie wolnym. Wolnym od 1989 roku, wolnym od pracy i wolnym od normy.

Wspomniane porządki, systemy normatywne ścierają się w miejskiej przestrzeni, pozostawiając „rzeczy”: krzyże, które nie upamiętniają samolotowych katastrof; tęcze, które płoną, i sklepowe witryny, które pozostają obietnicą nowego, lepszego świata.

Maciej Skawiński fotografuje miasto i jego porządki lub, jak ktoś mógłby powiedzieć: „nieporządki”. Udaje mu się złapać i zatrzymać moment. Moment pisania małych wielkich narracji.

W latach 1995-2001 zainteresowania twórcze łączy z pracą zawodową fotoreportera. Jednocześnie zainteresowanie człowiekiem ma wyraz w licznych publikacjach (m. in. Rzeczpospolita, Magazyn Gazety Wyborczej, Tygodnik Powszechny). W tym okresie zdobywa wiele nagród, m. in. World Press Photo (1998) i Zdjęcie Roku w konkursie Polskiej Fotografii Prasowej (2000).

W roku 2000 realizuje projekt fotograficzny „Widzieć słyszeć dotykać wiedzieć” Wystawa zbiorowa m. in. z Mikołajem Grynbergiem, Tomaszem Gudzowatym, Chrisem Niedenthalem, Wojciechem Prażmowskim i Andrzejem Świetlikiem.

Od roku 2001 do dzisiaj współtworzy pierwsze w Polsce pismo internetowe poświęcone szeroko rozumianemu reportażowi (www.dziennikarze-wedrowni.org). Jest ono miejscem pracy twórczej, edytorskiej i zawodowej. Z czasem staje się forum dla wielu autorów słowa, obrazu i dźwięku. Jest to również czas pracy fotograficznej, powstają wtedy reportaże z Afganistanu, Iranu, Izraela, Pakistanu, Rosji i RPA. Ale również i może przede wszystkim z Polski.

Efektem tej działalności jest również wiele publikacji:

W 2004 roku jako jedyny fotograf z Polski bierze udział w wystawie Fotokunst aus den zehn neuen EU-Landern w Martin-Gropius-Bau w Berlinie pokazując dokument fotograficzny o Polsce.

W 2005 roku realizuje we Francji dokument o chlebie (wspólnie z Lorne Liesenfeldem, Chrisem Niedenthalem, Tadeuszem Rolke i Armandem Urbaniakiem) zakończony wystawą zbiorową w warszawskiej galerii Synteza w 2007 roku.

W roku 2014 był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego realizując dokument fotograficzny przedstawiający współczesną Polskę.