Zorka Wollny bierze na performerski warsztat klasyczny szekspirowski dramat. Konkretnie – pojedynczą scenę z „Hamleta” – moment, gdy Ofelia, po porzuceniu przez kochanka, zabójstwie ojca i wyjeździe brata zostaje sama i topi się z rozpaczy. Monolog Ofelii, wypowiedziany tuż przed jej śmiercią jest jedną z najbardziej intymnych i przenikliwych analiz kobiecego szaleństwa w historii światowej dramaturgii. Abstrahując jej historię z perypetii męskich bohaterów Szekspira, Wollny skupia uwagę widzów na namiętności i żalu bez dna zdradzonej kobiety. „Herstoria” Ofelii zostaje w spektaklu wielokrotnie powtórzona przez najwybitniejsze teatralne aktorki.

Rola ta jest jedną z najważniejszych, jaką można odegrać w karierze na teatralnych deskach. Poszczególne kreacje nie tylko odkrywają potencjał ekspresji i talentu osób, które podejmują wyzwanie trudnego monologu, ale świadczą również o wyobrażeniach tej postaci, stwarzanych przez inscenizatorów dramatu. Zapraszając aktorki z różnych spektakli, pracujące z ważnymi polskimi reżyserami, Wollny bada, jak zmienia się język i warsztat współczesnego teatru. Oczyszczając scenę z teatralnej scenografii, kostiumów i rekwizytów, pozostawiając odtwórczynie sam na sam z widzami, bez czwartej ściany, artystka pozwala wybrzmieć naturalnej ekspresji i wyobrażeniu szaleństwa Ofelii każdej z nich.

Tym razem, specyficzną sceną dla dramatu Ofelii są korytarze betonowego schronu – tymczasowej siedziby Muzeum Współczesnego Wrocław. Surowy, opresyjny charakter jego wnętrz jest dodatkowym wyzwaniem dla reżyserki i aktorek. Dokumentacja wideo spektaklu jest planowana jako zakup do kolekcji przez Dolnośląskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych.

„Szekspirowska Ofelia została sama. Mężczyźni, którzy dotąd stanowili dla niej układ współrzędnych – odchodzą. Hamlet wykorzystuje ją i porzuca. Ojciec ginie z ręki jej kochanka. Brat wyjeżdża. Ofelia zostaje sama. U Zorki Wollny zostaje sama nie tylko w sensie metaforycznym czy emocjonalnym, ale też formalnym i fizycznym.” Anka Herbut, „Drugie rolowanie Ofelii”, Dwutygodnik, 91/2012, dwutygodnik.com

Performans zrealizowano dzięki stypendium Zorki Wollny z Narodowego Centrum Kultury – Młoda Polska we współpracy z Muzeum Współczesnym Wrocław.

Projekt wsparła firma Exclusive Apartments.

Aktorki:
Monika Dąbrowska ― reż. Jolanta Donejko i Piotr Borowski, Studium Teatralne, Warszawa, 2005;
Ewa Domańska ― reż. Jan Englert, Teatr Telewizji, 1985;
Anna Ilczuk ― reż. Monika Pęcikiewicz, Teatr Polski, Wrocław, 2008;
Marta Kalmus-Jankowska― reż. Krzysztof Nazar, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 1996 oraz reż. Jan Klata, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 2004;
Elżbieta Karkoszka ― reż. Jerzy Wróblewski, Teatr Rozmaitości w Krakowie, 1967;
Krystyna Łubieńska ― reż. Andrzej Wajda, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 1960;
Karolina Porcari/Katarzyna Misiewicz – reż. Radosław Rychcik, Teatr im. Stefana Żeromskiego, Kielce 2011;
Agnieszka Radzikowska ― reż. Attila Keresztes, Teatr Śląski im Stanisława Wyspiańskiego, Katowice, 2012;
Małgorzata Rudzka ― reż. Andrzej Domalik, Teatr Dramatyczny, Warszawa, 1992;
Bożena Stryjkówna ― reż. Jan Machulski, Teatr Ochoty, Warszawa, 1985.