Filozofowie, tacy jak Henri Bergson czy Edmund Husserl, podkreślali, że pamięć nie jest jedynie magazynem informacji, ale kluczowym elementem naszego bytu i percepcji siebie samego. William Kontridge wskazuje na konieczność selektywności w zachowywaniu wspomnień, co wpisuje się w myśl, że nadmiar lub niedobór wspomnień może zaburzyć równowagę psychiczną i zdolność do funkcjonowania. W tym kontekście sztuka, jako refleksja nad pamięcią i jej selekcją, staje się narzędziem do rozważania, które przeżycia powinniśmy pielęgnować, a których powinniśmy się pozbyć, aby zachować harmonię wewnętrzną.

Sztuka Marco Angeliniego jest swoistym archiwum wspomnień, gdzie za pomocą obrazów i symboli artysta odtwarza i rekonstruuje przeszłe  (i przyszłe) doświadczenia. „Przedmioty zebrane na płótnach, przywołują dźwięk, gesty, zapachy, emocje” – odwołują się do subiektywnej pamięci, jednocześnie dokumentując procesy zachodzące między człowiekiem a naturą – obiektywnie alarmujące wobec przyszłości. Angelini wskazuje też na Tadeusza Kantora, u którego reminiscencja staje się narzędziem konfrontacji z przeszłością, formą memoriale, przypominającą o przemijaniu i nieuchronności czasu.

Rozważania dotyczące pamięci podejmiemy podczas oprowadzania po wystawie „Sztuka. Energia. Zrównoważony rozwój” Marco Angeliniego i uzupełnimy je pokazem filmu krótkometrażowego „Fale pamięci” Luisy Mariani.