Młoda, żywa i bezpretensjonalna sztuka Wrocławia lat 70. oparła się zarówno muzealizacji jak i akademickim dyskursom historii sztuki. Artyści PERMAFO – tak jak i innych wrocławskich galerii lat 70. – nie myśleli o przejściu do historii, tylko zmianie swojego życia, czerpaniu zeń pełnymi garściami. Galeria PERMAFO powstała po słynnym sympozjum Wrocław ’70, uważanym za założycielską manifestację konceptualizmu. Po latach znany poznański krytyk złośliwie komentował, że to inercja wrocławskiej infrastruktury stała się krokiem milowym na rzecz upowszechnienia konceptualizmu. Bowiem prawie nic z projektów sympozjum nie zostało zrealizowane. Dlatego historia nowoczesnej sztuki Wrocławia musi dopiero zostać napisana.

The exhibition "Art. Energy. Sustainability" by Marco Angelini at the Wrocław Contemporary Museum is a reflection on the relationship between humans, technology, and nature in a world of dynamic civilizational transformations. The point of reference is the concept of Homo Faber, described by Hannah Arendt in The Human Condition (1958) – a human being who shapes reality through work, invention, and technology, while simultaneously facing the consequences of their own actions. Gdzie jest PERMAFO? to próba Muzeum Współczesnego Wrocław opowiedzenia założycielskiego mitu młodego, otwartego miasta poprzez postaci dwojga artystów Natalii LL i Andrzeja Lachowicza. Piękna i bez pamięci zakochana w sobie para wyczarowuje miejsce i atmosferę oraz wymyśla na nowo sztukę – zaskakujące, wręcz niemożliwe połączenie konceptualizmu z pop-artem. W splocie sztuki i radości życia pojawią się mikro-olśnienia, zmieniające ograniczenia narzucone z zewnątrz – z domeny PRL-u  – w absurdalną uzurpację. Szybko pojawiają się w PERMAFO ludzie, bez podziału na artystów, naukowców,  dyletantów i zapaleńców, dyskusje do świtu i pewność, że wszystko „zaczęło się we Wrocławiu” – nowoczesność, sztuka i życie w świeżym kontekście i wzajemnej relacji. Artyści PERMAFO postawili na demokratyczne środki wyrazu, takie jak aparat fotograficzny. Jedna z wiodących idei PERMAFO – rejestracja permanentna – była całkowicie transparentna wobec życia.  To postawa życiowa  stawała się formą. Uczestnictwo w sztuce, z preferencją dla uczestnictwa niż dzieła, spowodowało że dzieło stało się śladem realnego doświadczenia, a ono (a nie estetyczna forma) chroniły przed ideologią. Czy da się odtworzyć po latach nieokiełznany, wolny duch lat 70., paradoksalne połączenie awangardy i kontrkultury? Przyjdźcie zobaczyć Gdzie jest PERMAFO? w Muzeum Współczesnym Wrocław!