Kobiecość, jako temat w sztuce czy fotografii nie jest niczym nowym. W tych przedstawieniach zawsze czytelne było to kim jest twórca i z myślą o kim dane dzieło powstaje. Czyje oczy będą na ową „kobiecość” patrzyły, czemu miałaby służyć owa ekspozycja i czy faktycznie rzecz traktuje o kobiecości? To są tylko niektóre pytania, które często sobie zadaję.
  
Dla mnie, jako dla socjologa gender, zawsze najciekawszym jest doszukiwanie się pewnych szczelin, zgrzytów, wyłomów w linearnej narracji na temat kobiecości, którą snują współczesne media i zachodnia kultura.
  
Pięknie, młodo, idealnie. Gdy ciało obrasta tłuszczem albo zostaje „przegięte” – to znaczy wymyka się normatywnej kontroli – dla wielu przestaje być „kobiece”. Tymczasem, to co krzywe, pełne, pomarszczone, albo niosące za sobą jakąś nieklasyczną opowieść, jest tak naprawdę najczęstsze.
  
Iza Moczarna-Pasiek fotografuje kobiecość i kobiety nie tuszując żadnych ich niedoskonałości, niedoskonałości, które wcale nimi nie są. To my – kultura, społeczeństwo – uznaliśmy, w którymś momencie pewną arbitralną „prawdę” o kobiecości. „Prawdę”, która jest fałszem.
  
Iza fotografuje kobiety takimi jakimi są. Historie jej bohaterek nie są ukryte albo poddane korekcie. One same również zabierają głos. Autorka w ten sposób pisze o swoim projekcie: „Wystawa składa się z ośmiu portretów kobiet, których wizerunki nie zostały udoskonalone w żaden sposób. Każda z nich prezentuje, w formie werbalnej i fotograficznej swoją opowieść o tym czym kobiecość jest ich zdaniem. Opowieści te są bardzo różnorodne. Dokładnie tak samo jak różnorodna a w tej różnorodności piękna jest sama kobiecość”.