Jest to wystawa o witaniu gości i strachu przed odwiedzinami. Wystawa o złotych i dziurawych zębach, ruchach robaczkowych jelit, niemieckim proszku do prania, pocie i pongliszu.

Znajdą się na niej prace z serii „Obrusy”, którą Monika Drożyńska rozwija od 2019 r. Jak sama mówi: „Obrus służy do celebracji życia we wspólnocie i w relacjach. Nakrywam obrusem stół, gdy chcę uczcić dzień́. Nakrywam obrusem stół, gdy będę̨ kogoś gościć. Siadamy do stołu. Obrus nas łączy. Trzymamy na nim dłonie, ręce, jedzenie, napoje”.

Prace zostały wykonane w technice haftu ręcznego na tkaninie. Każda jest „esejem” napisanym z użyciem słów, znaków i obrazków. Artystka korzysta tu z wielu alfabetów: gruzińskiego, hebrajskiego czy cyrylicy, alfabetu Morse’a i alfabetu Braille’a, miksuje frazy zapisywane w różnych językach: polskim, ukraińskim, niemieckim, angielskim czy afrikaans, stosuje ikonografię zaczerpniętą z języka migowego, znaków drogowych i ewakuacyjnych, ikonografię ustrojów politycznych, logotypów korporacji i ruchów społecznych, odnosi się do symboliki tatuażu więziennego czy graficznych interpretacji konstelacji gwiezdnych.

Hafty Moniki Drożyńskiej są zapisem przyczyn i skutków migracji, emigracji, podróżowania w jedną stronę oraz zaznaczeniem roli jaką w opowieści tej odgrywa język. Jednym słowem – czemu wciąż gdzieś nas gna i co z tego wynika.

Zostań tuned!
 
 
Projekt jest kontynuacją wystawy „Dużo dobre/ Дуже добре”, prezentowanej w Galerii Foksal latem 2021 r.