The exhibition "Art. Energy. Sustainability" by Marco Angelini at the Wrocław Contemporary Museum is a reflection on the relationship between humans, technology, and nature in a world of dynamic civilizational transformations. The point of reference is the concept of Homo Faber, described by Hannah Arendt in The Human Condition (1958) – a human being who shapes reality through work, invention, and technology, while simultaneously facing the consequences of their own actions. Wszystkie kierunki błądzenia jest prezentacją najnowszych nabytków Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych zestawionych z obiektami stanowiącymi trzon budowanej od 2004 roku kolekcji. Prezentowane na wystawie dzieła, osadzone w kontekście tytułowego błądzenia, tworzą narrację oscylującą wokół dwóch przeciwstawnych sobie, choć wyrastających ze wspólnego rdzenia, strategii poruszania się w dzisiejszym świecie.

Pierwsza z nich dotyczy znamiennego dla epoki hiperprodukcji i hiperkonsumpcji błądzenia opartego na przymusie nadaktywności i wydajności, który – przyjmowany automatycznie i bezrefleksyjnie – prowadzi do całkowitego rozmywania się kierunku i celu. Określa ona więc pewien, napędzany wyłącznie lękiem przed zwolnieniem tempa, autogenny ruch, który, ze względu na wszechobecny przesyt, jest wielokierunkowy, pozbawiony ciągłości i logiki. Druga strategia wyrasta natomiast ze sprzeciwu wobec stale rozwidlającego się, maniakalnego pędu, manifestując się jako potrzeba niespiesznego, obserwacyjno-kontemplatywnego wędrowania. Ruch ten, rozpatrywany w kontekście błądzenia, zdejmuje z niego wpisane w specyfikę współczesności piętno entropii, pozwalając mu na ujawnienie swojego poznawczego, duchowego i twórczego potencjału.

Ideowym patronem ekspozycji jest Byung-Chul Han, autor słynnego zbioru tekstów Społeczeństwo zmęczenia i inne eseje, poświęconego temu, w jaki sposób zarządzający dziś naszym działaniem imperatyw pozytywności i produktywności generuje niewidzialną opresję. Narracja wystawy podąża za porządkiem rozważań niemieckiego filozofa i socjologa. Opiera się na społeczno-kulturowo-cywilizacyjnym fundamencie, który z kolei jest punktem wyjścia do namysłu nad jednostką. Snuta za pośrednictwem ekspozycji opowieść wychodzi od tak uniwersalnych problemów dzisiejszej rzeczywistości, jak życie w dyktacie przyspieszenia, zalew nadmiaru produktów, treści i możliwości, cyfrowy reżim wymuszający hiperwidoczność, nadmiarowa komunikacja rodząca dezinformację, zatarcie granic pomiędzy prawdą i imitacją oraz oryginałem i substytutem czy w końcu wyparcie potrzeby duchowości dogmatem przyjemności, by znaleźć swoje ostateczne dopełnienie we wrażliwej sferze wewnętrznych, tożsamościowych zmagań. W konsekwencji mówi ona o skrajnym uwikłaniu, w którym świat zewnętrzny permanentnie negocjuje z jednostką warunki jej autentyczności.

Wystawa, czerpiąc z refleksji Byung-Chul Hana, silnie akcentuje jednak także potrzebę dotarcia do ignorowanych przez dzisiejszą rzeczywistość obszarów wewnętrznego wglądu, duchowości czy twórczości. Wskazując na entropiczny wymiar błądzenia, ekspozycja ujawnia zarazem jego przeciwległy biegun. W ten sposób błądzenie postrzegane w kategoriach niespiesznych, introwertywnych, intelektualno-emocjonalnych wędrówek pełnych autopoznawczego, kreacyjnego potencjału staje się alternatywą i odpowiedzią na cały szereg wspomnianych problemów cywilizacyjnych.

Tytułowe Wszystkie kierunki błądzenia, których najbardziej charakterystyczną wizualną metaforę stanowią na wystawie rozwidlenia, rozszczepienia, zapętlenia i rozwarstwienia, wskazują więc na coś znacznie więcej niż tylko na nieliniowy i gubiący własne centrum ruch realizowany w obrębie dwóch opisywanych alternatywnych strategii poruszania się we współczesnym świecie. Błądzenie zakotwiczone w aktualnych problemach – społecznych, ekonomicznych, kulturowych – objawia się na wystawie w bogactwie rozmaitych kontekstów (kierunków): jako niejasność celu i seria przypadkowych wyborów, jako flanerskie, niespieszne, obserwacyjno-kontemplatywne wędrowanie, jako błąd poznawczy, jako twórcze badanie potencjału, jako utonięcie w nadmiarze opcji i szans, jako samoświadome, introwertywne poszukiwania, jako rozszczepienia dezintegrujące Ja, jako rozwój, jako poszukiwanie sensu.