„Dzień dobry, nazywam się Agnieszka Prusak. Chciałabym zrobić Pani zdjęcie… mogę?” Mniej więcej w ten sposób rozpoczynała swoje „domowe wizyty” artystka, namawiając blisko pięćset rodzin, do tego by pozwolili się sfotografować w różnych, zazwyczaj bardzo intymnych, domowych sytuacjach. Angielskie powiedzenie „My home is my castle” nie znajdowało tutaj zastosowania, skoro ludzie godzili się by obca osoba fotografowała ich w codziennych momentach.
  
Odpoczynek po pracy, przygotowanie i spożywanie posiłków, prace porządkowe, zabawy z dziećmi, starość, młodość, piękno i brzydota, przedmioty codziennego użytku, rodzinne skarby – bibeloty, pamiątki, ale i proste rzeczy, jak herbata z sąsiadką – to wszystko i wiele innych historii znajdziemy na zdjęciach Agnieszki Prusak.
  
Autorka fotografii , podczas swoich „domowych odwiedzin”, świadomie zamieniała się w wizualną socjolożkę – dokumentalistkę miejskiego życia Polek i Polaków.
  
Możemy te obrazy lubić lub nie, zżymać się na ich dosłowność, nie-oszlifowanie, albo brak „photo-szopowej estetyki”. Jednego możemy być jednak pewni, że przedstawiony portret dużo więcej mówi o zwykłym życiu mieszkańców polskich miast, aniżeli kolorowe czasopisma.