Celem wykładu będzie próba namysłu nad zagadnieniem materialności miasta w kontekście miejskiej przestrzeni Nowego Jorku.

Pytanie o materialność miasta stanowi jednak, i to z co najmniej dwóch powodów, wyzwanie dla każdego, kogo zajmuje kwestia szeroko pojmowanej miejskości. Z jednej bowiem strony miasto przedstawiane bywa, przynajmniej od połowy dziewiętnastego wieku, jako miejsce odrealnione, w którym bycie traci swoją zwyczajną gęstość, nabierając widmowego charakteru sennej wizji.

Na początku dwudziestego wieku ten sposób myślenia o miejskiej przestrzeni dodatkowo wzmocniony został za sprawą zwrotu językowego, jaki dokonał się w obszarze nauk humanistycznych, sprawiając, że miasto zaczęło być postrzegane przede wszystkim jako dyskursywny konstrukt, którego źródłowa materialność, nieuchronnie zapośredniczona przez znak, relegowana została w obszary niedostępne doświadczeniu pozajęzykowemu. W tym sensie miasto podzieliło los ciała, stanowiącego zresztą, co znamienne, jedną z kluczowych metafor organizujących zachodnie myślenie o miejskiej przestrzeni.

Z drugiej jednak strony – a uwaga ta będzie punktem wyjścia dla proponowanych rozważań – materialność wydaje się stanowić nieusuwalny element miejskiego doświadczenia. Odwołując się do utworów wybranych nowojorskich pisarzy, a także do prac Jeana Baudrillarda, Michela de Certeau, Ewy Rewers i Richarda Sennetta, postaramy się zatem przyjrzeć Nowemu Jorkowi nie jako stanowi umysłu (jak chciał tego Robert E. Park), ale jako stanowi ciała, i w tym kontekście zastanowimy się nad takimi pojęciami jak na przykład wirtualizacja miejskiej przestrzeni czy (interesująca także Jerzego Piątka) alienacja.