Polski 
English (UK) 
/// Więcej szczegółów już wkrótce ///
BIOGRAMY
Eduarda Bones – to DJski pseudonim Edki Jarząb, artystki dźwiękowej, współzałożycielki społecznościowego Radia Kapitał. Wychodząc od założeń głębokiego słuchania, używa fal radiowych, rozszerzonych technik wokalnych i nagrań terenowych tworząc audiosferę swoich performansów, dzieł teatralnych, instalacji i słuchowisk radiowych. Współpracuje m.in.: z elektronicznym studiem eksperymentalnym WORM w Rotterdamie i platformą badawczą Q-O2 w Brukseli. Jej DJ sety hołdując przekonaniu, że taniec jest formą oporu, a selekcja poszerza skolonizowaną wyobraźnię muzyczną
Julek Płoski™ – producent i kompozytor tworzący na styku muzyki elektronicznej, współczesnej i post-internetowej estetyki. Jego twórczość łączy symfoniczny rozmach z klubową energią, zestawiając delikatne, fortepianowe struktury z intensywnymi, rave’owymi kulminacjami. W jego dyskografii znajdują się m.in. album „Hotel****”* (2023, Orange Milk Records), EP-ka „Matcha Latte, Contemplation” (2023, Dyspensa Records) oraz najnowszy, introspekcyjny album „Give up Channel” (2025, Mappa). Jego utwór „Car Boy” został wykorzystany w serialu „Stranger Things” , poszerzając zasięg jego twórczości o kontekst międzynarodowej produkcji filmowej. Znany z audiowizualnych występów na żywo, Płoski tworzy immersyjne doświadczenia, w których muzyka splata się z autorskimi animacjami, budując narracje osadzone między cyfrowym absurdem a emocjonalną intymnością.
Kuba Stępień (ona/jej) – pracuje pomiędzy Berlinem, Warszawą i rodzinnym Bełchatowem. Jej praktyka artystyczna opiera się na szeroko rozumianym procesie z silnym akcentem na eksperymentalny research, emocjonalną krytykę, autoteorię oraz trans-niebinarną perspektywę. Artystka współtworzy metalowy duet muzyczny Bastard Bath oraz występuję solowo jako DJ-ka. W swojej twórczości posługują się wideo, performansem, dźwiękiem, malarstem, własnymi cielesnymi płynami oraz innymi mediami i i materiałami, które mogą być postrzegane są jako irracjonalne czy frywolne. Często operując w ramach działań performatywnych, pracuje z własnym ciałem, ciałem zbiorowym, rozumieniem wielości poza własną traumą i budowaniem queerowych światów. Pracując pomiędzy mediami, artystka transfunduje je wzajemnie, dążąc do badania pojęć nieokreśloności, które pochłaniają fikcje i fantazje w odniesieniu do reprezentacji wizualnej – jako alternatywy dla marzeń sennych. Kwestionując normatywne standardy komunikacji i binarne porządki, bada potencjały nienormatywności oraz subiektywnego języka poetyckiego, traktując swoją twórczość jako wizualne poematy, kody czy reprezentacje.