Paweł Kulczyński, Brakująca podstawa, 2026 

Instalacja dźwiękowa Pawła Kulczyńskiego przekształca budynek MWW w wielki instrument, gdzie zbrojone ściany więzią i odbijają niskie częstotliwości. Tytułowa Brakująca podstawa nawiązuje do zjawiska psychoakustycznego. Polega ono na przetwarzaniu harmonicznych przez mózg ludzki, tak że „słyszy” on głęboki, fundamentalny ton, który fizycznie nie jest emitowany.  

Schron przekształcony w rezonator niskich dźwięków staje się laboratorium akustyki, a sama fantomowa częstotliwość – metaforą widma wojny. Odwołując się do pierwotnej funkcji siedziby muzeum Kulczyński proponuje, jak sam określa, udźwiękowienie „podświadomości instytucjonalnej” budynku – przerażającej, wypieranej myśli, że schron może kiedyś powrócić do swojej historycznej funkcji. Tworząc dziś, w warunkach kruchego pokoju, artysta przypomina o tysiącach ludzi w Ukrainie, Gazie czy Sudanie, dla których budynki są miejscem przetrwania – osłoną przed bombardowaniem. Pracą Kulczyńskiego sterowana przez generatywny algorytm w czasie rzeczywistym praca Kulczyńskiego nieustannie komponuje bezcielesny pejzaż dźwiękowy.  

Instalacja wpisuje się w historię sztuki dźwięku eksplorującej przenoszenie traumy i pamięci w przestrzeń architektoniczną. Punktem odniesienia dla pracy są rzeźby dźwiękowe Billa Fontany czy radykalne, psychoakustyczne dziedzictwo Maryanne Amacher. Brakująca podstawa jednak zamiast czerpania z pamięci przeszłości, materializuje w teraźniejszości muzeum potencjalną, niebezpieczną przyszłość. Instalacja opiera się na nieobecności – braku obiektów, braku bezpośredniego zagrożenia oraz braku samej częstotliwości podstawowej – by stworzyć przestrzeń spekulacji o tym, co być może dopiero będzie.