Przez większą część historii człowieka rzecz była synonimem trwałości i niezniszczalności, a tym samym stabilizowała naszą egzystencję, dawała poczucie ciągłości oraz uspołeczniała. Odkąd w XIX wieku pojawiły się przedmioty jednorazowe, idea planowanego zużycia oraz nowoczesna jednostka, całkowicie przeobraziły się też relacje człowieka z obiektami materialnymi. Żąda on od nich, by były nietrwałe, zaś roszczenie to urealnia poprzez działania czysto techniczne, ale też i te służące komunikowaniu się z innymi czy konstruowaniu własnej tożsamości.
  
Czym jest trwałość przedmiotów? Jakie są społeczne skutki utraty przez rzeczy ich najważniejszej cechy- zdolności do trwania w czasie? Czy jej wyeliminowanie prowadzi tylko do zmiany stylów życia, sposobów organizacji codzienności czy też odciska się również na tożsamości jednostki, na jej relacjach z innymi? Czy trwałość zniknęła zupełnie czy też istnieją nisze, w których jest ona nadal pielęgnowana? Czy eliminacja tej cechy dóbr materialnych to proces nieodwracalny? To tylko niektóre z pytań, na które spróbujemy odpowiedzieć w trakcie wykładu.