Odbiór pogłębiony to rozgrzewka przed samodzielnym zwiedzaniem ekspozycji, zachęta do zadawania pytań i uważnego przyglądania się poszczególnym dziełom na wystawie. W wybranych dniach mediatorki, gotowe do dyskusji i odpowiedzi na pytania, będą czekać na Was w przestrzeni wystaw czasowych MWW.

W trakcie spotkań uważnie przyjrzymy się wybranym dziełom, zbadamy jakie budzą w nas odczucia i emocje, by w przyszłości zwiedzać przestrzeń muzealną świadomie, odważnie i z otwartym umysłem.

Czerwcowe spotkanie odbędzie się na trzech wystawach:

Archiwum Jerzego Ludwińskiego to stała przestrzeń ekspozycyjno-badawcza, łącząca w sobie elementy wystawy, archiwum i magazynu sztuki. Ta potrójna struktura podporządkowana jest głównej roli Archiwum jaką stanowi ukazanie intelektualnej spuścizny Jerzego Ludwińskiego i jego znaczenia dla kształtowania się wrocławskiej oraz polskiej sceny artystycznej przełomu lat 60. i 70. XX wieku.

Oliwia Kaczmarek opowie o pracy Włodzimierza Borowskiego „Manilus” z 1967 roku. Dzieło należące do kolekcji MWW i jest zobrazowaniem koncepcji artysty zawartych w Manifeście Lustrzanym.  Borowski   za   pomocą   techniki   asamblażu   i   wykorzystania   fragmentów   lustra   tworzy pewnego rodzaju iluzję, w którą wciąga odbiorcę jednocześnie czyniąc go elementem pracy. Łącząc technikę malarską z przypadkowymi przedmiotami, artysta poddaje negacji sens malarstwa jako środka artystycznego.

Dorota Buczkowska. Pejzaż wewnętrzny

Tytuł wystawy – „Pejzaż wewnętrzny” – daje się rozpatrywać wielorako: to to, co związane ze stanami mentalnymi samej artystki, (auto)biografią, ale także przeciwieństwo pejzażu zewnętrznego, sytuującego się na powierzchni ziemi, widocznego gołym okiem. Pejzaż wewnętrzny to pejzaż gleby, procesów w niej zachodzących, pejzaż życia wewnętrznego roślin, czyli korzeni, kłączy, bulw i soków, ale może też pejzaż tego, co sami – jako ludzie – powołaliśmy do istnienia: tajemny rytm architektury, ciche życie rzeczy, również tych, które porzuciliśmy jako nieprzydatne

Emilia Chorzępa przedstawi realizacje z cyklu „Herbarium” – są to obiekty wytworzone z masy roślinnej, barwione sokami. Zniekształcone przez reakcję między masą roślinną a cieczą oraz naznaczone gestem artystki, przybierają różne postacie. Skłaniają do zbadania natury rzeczy, studiowania faktury, koloru i ziarnistości roślin, wczytywania się w materialność świata. Niektóre prace prowokują do snucia fantazji na temat ewolucji roślin, ich możliwości adaptacyjnych. Charakter prac związany jest też bezpośrednio z postawą życiową i twórczą Doroty Buczkowskiej, za którą idzie także tryb życia, jaki wybrała artystka.

Ewa Frejus-Staniek przedstawi pracę „Struktura” 2011-2024 (praca z cyklu o tym samym tytule) prezentowana jest na wystawie Doroty Buczkowskiej „Pejzaż wewnętrzny”. „Struktury” to przestrzenne kompozycje biomorficznych gron z lateksu, w których znajdują się skrawki pociętych ubrań artystki. Stanowią one zapis osobistych przeżyć i doświadczeń Buczkowskiej.

Stanisław Dróżdż. Światekst – Światekst to neologizm wzorowany na słowotwórczych operacjach Stanisława Dróżdża, określający nadrzędne w jego twórczości przekonanie, że otaczająca nas rzeczywistość jest tekstem do odczytania. Na wystawie wyróżnione zostały trzy główne wątki, obecne w wielu pracach i przenikające się wzajemnie. To rozważania nad językiem, czasem i ludzkim życiem. Dwie prace mają charakter dzieł site specific: jedna sprowadza tekst i przestrzeń do zaprzeczającej pustce gęstości świata (tzw. „Żyłki”), druga – odwołuje się do losowej gry kośćmi, która chaosowi rzutów potrafi przeciwstawić porządek rzeczy (Alea iacta est).

Max Korach opowie o pracy “Klepsydra”, która jest cyklem pięćdziesięciu czterech prac, tworzonych od 1967 do 1990 roku. Jedna z nich (“będzie, jest, było”) została naniesiona w 2009 roku, w formie muralu na fasadę Muzeum Współczesnego Wrocław. Dziś jest symbolem niepisanego patronatu artysty nad MWW. Od 2022 w muzeum można oglądać wystawę stałą poświęconą artyście, a na niej dwie z Klepsydr. Podczas oprowadzania zastanowimy się czym dla nas jest czas i na ile zauważamy proces jego upływu i przesypywania się jak w klepsydrze.