Wrocławska odsłona Plastsupper stanowi trzecią edycję projektu rozwijanego przez Dominikę Sobolewską i Michalinę Kostecką. Pierwsza realizacja, prezentowana w galerii Industra w Brnie, utrzymana była w ciemnej, niemal funeralnej estetyce, podkreślającej katastroficzny wymiar kryzysu plastikowego. Od prezentacji projektu w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku rozwijany jest on w formule futurystycznego laboratorium – sterylnej, pozornie bezpiecznej przestrzeni, w której plastik staje się przedmiotem obserwacji, analizy i spekulacji. Pod chłodną powierzchnią laboratoryjnego porządku kryje się jednak narastający niepokój związany z niewidzialną obecnością tworzyw syntetycznych w organizmach, krajobrazie i codziennych rytuałach. Laboratorium nie służy tu poszukiwaniu lekarstwa, lecz uwrażliwianiu na symptomy kryzysu i konsekwencje życia w świecie coraz silniej kształtowanym przez plastik.

Centralnym elementem projektu pozostaje wspólny stół i performatywne doświadczenie posiłku. Od pierwszej odsłony projektu w 2024 roku Sobolewska i Kostecka rozwijają Plastsupper jako wspólną praktykę artystyczno-badawczą sytuującą się pomiędzy krytycznym projektowaniem, food artem i eksperymentem społecznym. W trakcie nieformalnych spotkań, degustacji i wspólnych prób rozwijały równolegle język obiektów oraz język kulinarny, poszukując punktów styku pomiędzy materią, strukturą, smakiem i doświadczeniem zmysłowym.

Na potrzeby wrocławskiej odsłony powstało autorskie menu Michaliny Kosteckiej oraz zestaw obiektów i narzędzi refleksyjnych zaprojektowanych przez Dominikę Sobolewską. Choć każda z artystek rozwija własny język twórczy i odpowiada za odrębne elementy projektu, ich działania spotykają się we wspólnie wypracowanej formule estetycznej i narracyjnej. Punktem styku stają się tu materia, struktura, kolor, sposób prezentacji oraz doświadczenie zmysłowe uczestników.

Obiekty, naczynia i scenografia autorstwa Sobolewskiej oraz kulinarne kompozycje Kosteckiej powstawały równolegle, pozostając ze sobą w nieustannym dialogu. Estetyka dań rezonuje z formą artefaktów, a charakter projektowanych obiektów wpływa na sposób odbioru i prezentacji potraw. W efekcie trudno jednoznacznie określić, czy menu dopowiada obiekty, czy obiekty dopowiadają menu – oba języki zachowują autonomię, jednocześnie współtworząc spójną narrację projektu.

Wśród autorskich obiektów Dominiki Sobolewskiej rozwijających laboratoryjną estetykę projektu znajduje się stół wypełniony podświetlonym przemiałem z plastikowych szuflad lodówkowych, powierzchnie wykonane z odzyskanej pleksi oraz seria obiektów wydrukowanych w technologii 3d. Kolekcję uzupełniają tace obrotowe, klepsydry, postumenty oraz naczynia z serii Drink Me (Carefully). Balansując pomiędzy funkcją użytkową, artefaktem laboratoryjnym i krytyczną interwencją artystyczną, tworzą one zestaw narzędzi refleksyjnych uruchamiających pytania o konsumpcję, odpowiedzialność i przyszłość świata zdominowanego przez syntetyczne materiały.

W dialogu z kulinarnymi kompozycjami Michaliny Kosteckiej obiekty te współtworzą performatywne środowisko subtelnego niepokoju i społecznej prowokacji. Akt wspólnego spożywania posiłku staje się tu pretekstem do rozmowy o niewidzialnych konsekwencjach codziennych wyborów, a laboratorium zamienia się w przestrzeń testowania nowych sposobów myślenia o relacjach między człowiekiem, materią i środowiskiem.