To wystąpienie skonstruowane na granicy monologu i wizualnej metamorfozy. Artystka zwrócona twarzą do publiczności, buduje narrację osadzoną w precyzyjnie wyznaczonej ramie sytuacyjnej i czasowej. Kluczowe punkty odniesienia tej wypowiedzi wyznaczają piony, poziomy, horyzont zdarzeń, przepływający czas oraz główna oś opowiadanej historii. 

Istotną warstwą tego działania staje się wizualny proces, narracja ulegająca ciągłym przeistoczeniom. Słowo splata się tu z żywą zmianą zachodzącą w moim kostiumie oraz w jego kontekście przestrzennym. Dynamikę tej zmienności generuje ruch rąk, odpowiedzialny za ciągłe pojawianie się i znikanie poszczególnych elementów scenografii. 

Tekst oraz struktura performance wyrastają z doświadczeń zebranych na przestrzeni blisko pięćdziesięciu lat praktyki artystycznej Zarzyckiej. To wypowiedź na wskroś subiektywna, próba zderzenia jej prywatnego „artystycznego kosmosu” z tak zwaną rzeczywistością sztuki, w której funkcjonujemy wszyscy. 

„Świadomie podejmuję ten (być może z góry skazany na porażkę) daremny trud. Zależy mi bowiem na podjęciu namysłu nad kategoriami obecności i nieobecności, spełnienia i niespełnienia, a także widzialności i niewidzialności, osiąganych poprzez wyróżnienie się bądź dostosowanie. 

Jako artystka będąca nieodłączną częścią świata sztuki, chcę zaprezentować nie tylko własne oglądy i rozpoznania, ale przede wszystkim – ujawnić swoje wątpliwości.” 

Ewa Zarzycka, sierpień 2026