Rozpad nie jest zanikiem, lecz początkiem kolejnego życia. Drewno, które z pozoru milknie, staje się schronieniem dla owadów, domem dla grzybów i mchów, tkanką podtrzymującą kolejne istnienia. Chcemy zaprosić uczestników do stołu, który będzie opowiadał właśnie o tej cichej ciągłości.

Centralnym elementem przestrzeni stanie się fragment drzewa – nie jako martwy przedmiot, lecz świadek przemijania i odradzania. W jego obecności chcemy stworzyć opowieść o tym, że piękno tkwi również w tym, co ulega zmianie, a troska o naturę zaczyna się od uważnego dostrzegania procesów, które na co dzień pozostają niewidoczne.

Na talerzach pojawią się smaki początku września – sezonowe warzywa i owoce, zebrane w momencie swojej największej obfitości. Ważnym elementem będą jadalne kwiaty, które często rosną tuż obok nas: w miejskich ogródkach działkowych, ogrodach społecznych czy niepozornych zakątkach miasta. Chcemy przypomnieć, że miejska tkanka również potrafi kwitnąć i karmić, jeśli tylko pozwolimy jej żyć.

Naturalnym dopełnieniem tej opowieści będzie miód od lokalnych pszczelarzy – symbol pracy zapylaczy, bez których trudno wyobrazić sobie wrześniowy urodzaj. Będzie nie tylko składnikiem potraw, ale także cichym przypomnieniem o niewidzialnych współtwórcach naszego krajobrazu i codziennego pożywienia.

Całość ma być zaproszeniem do wspólnego stołu, przy którym jedzenie staje się opowieścią o współistnieniu – ludzi, roślin, owadów i drzew. O świecie, w którym nawet to, co się rozpada, nie przestaje być potrzebne.